Demi-dream: blue bloods

 

 

 

 

 

 

ณ โรงเรียนพระราชาเอดินเบิร์ก วันที่ 1 มกราคม เวลา 00:08 AM.

 

   ...เลยเวลาวันสุดท้ายของปีมาถึง 8 นาทีแล้ว ขณะนี้คือวันใหม่... วันเริ่มต้นของปี... วันที่ 1 มกราคม...

วันเกิดของเพื่อนสนิทที่แสนน่ารัก... 'ไซเรน โอเซียอาธีย์'

 

   มิคาเอลมองดูนาฬิกาพกสีเงินวาวในมือแล้วอมยิ้มบางๆท่ามกลางคืนที่หนาวเหน็บ ใจหนึ่งเธอนึกอยากจะเรียกคุณสมชายมาวาร์ปไปหาคนที่หนีเธอไปฉลองวันเกิดที่บ้านเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ตัดสินใจไม่ทำเพราะคิดว่าการรอคอยเป็นสิ่งที่คุ้มค่า ..ยิ่งรอนาน เวลาเจอกันก็ยิ่งทวีความดีใจมากขึ้น

 

   กล่องของขวัญสีฟ้าอ่อนใบเล็กซุกซ่อนอยู่ภายในกระเป๋า ผูกด้วยโบว์สีขาวเส้นเล็กดูน่ารัก ข้างในบรรจุกล่องเพลงคริสตัลสลักรูปเครื่องดนตรีอยู่ภายใน

 

   ...เครื่องดนตรี 'ฮาร์ป'

 

   เธอจำได้ว่าไซเรนเคยเล่นฮาร์ป คิดว่าของขวัญชิ้นนี้คงจะทำให้สาวจากโรมันชอบ เลือกอยู่นานเชียวล่ะ... เพราะมิคาเอลยอมรับเลยว่า เซ้นส์ด้านการเลือกของเป็นของขวัญให้ใครซักคนของเธอเข้าขั้นแย่

 

   ...และของขวัญชิ้นนี้...เธอก็ไม่ได้เลือกเพียงคนเดียว...

   "นี่เฮีย...เฮียรู้ได้ไงว่าคุณไซเรนเขาเล่นฮาร์ปน่ะ?"เอ่ยถามคนตัวสูงที่นั่งข่มขู่เกลียมัว เด็กชายวัยสิบห้าให้ทำหมากฝรั่งกาจั๊วะรสกระเทียมให้ ใบหน้าเข้มเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนชั่วพริบตา บ่งบอกถึงมาตรฐานความเอ็นดูอย่างเห็นได้ชัด

 

   "เฮียเป็นใครล่ะ"

 

   "เฮียจะตอบดีๆไหม เดี๋ยวแม่ปั๊ดเหวี่ยง"

 

   "..เฮ้อ......เฮียเคยเห็นแม่สาวคนนั้นเล่นน่ะ.."น้ำเสียงคนพูดฟังดูหน่ายๆเล็กน้อย แล้วก็ไม่ได้ต่ออะไรอีก มิคาเอลไม่รู้ตื้นลึกหนาบางมากเท่าไหร่เพราะช่วงนี้เซอร์เคิร์กมัวแต่ไปวิ่งวุ่นไปนู่นมานี่บ่อยจนวันก่อนเกือบมาฉลองวันเกิดของเธอไม่ทัน เลยไม่ค่อยเห็นเขาคุยกับใครเท่าไหร่นัก แถมยิ่งเป็นพวกผลุบโผล่ไวยิ่งกว่าผีอย่างคุณสมชายด้วยแล้ว....

 

   ...ไม่นึกว่าจะรู้จักเพื่อนสนิทของเธอด้วย..แอบซีดอยู่ในใจ....เพราะเคยเผาเซอร์เคิร์กให้ไซเรนฟังก็เยอะอยู่...

 

   ภาวนาในใจ.............หวังว่าคุณไซเรนก็คงจะลืมไปบางส่วน....ซักเศษหนึ่งส่วนสามก็ยังดี...

 

  เพราะเราไม่อยากเคลียร์ยาว.......................................................

 

   รอยยิ้มเครียดๆระบายขึ้นบนใบหน้าสาวน้อยแห่งป้อมอัศวินชั่วขณะ นี่มันสถานการณ์เสี่ยงชัดๆ ถ้าเกิดเฮียเซิร์กเขารู้ ...หนีตายอย่างเดียวล่ะวะ...

 

   "เสร็จแล้ว!"

   เสียงใสของเกลียมัวดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดที่มิคาเอลคิดไปเองเป็นส่วนใหญ่ ใบหน้าน่ารักจัดการแปะกระดาษสูตรหมากฝรั่งกาจั๊วะรสกระเทียมดังป๊าบลงบนหัวของเซอร์เคิร์กอย่างรักใคร่และจริงใจในอารมณ์

 

  "หนายๆๆ"เซอร์เคิร์กยิ้มกว้างเอาสูตรมาดูทันทีโดยไม่คิดจะตบกลับ แถมยังแย่งปากกาจากคนตัวเล็กมาเขียนส่วนผสมเพิ่มอีก.................. อะไรนะ... 'ขาแมงมุม' ....กรรมเวรแล้วกริซซ์ลี่....

 

   "เอามานี่เลยนะ! ใครสั่งใครสอนให้เอาของแบบนั้นใส่เข้าไปในอาหารคะ!!"มิคาเอลแย่งกระดาษพร้อมปากกามาจากเซอร์เคิร์กอย่างรวดเร็วแล้วขีดฆ่าส่วนผสมใหม่จนใบบางน้อยนั่นแทบขาด ในขณะที่อีกสองคนร้องเฮ้ยพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย 

 

   "ไอ้คนที่ไปสรรหาเอาตดกอลลั่มมาไม่มีสิทธิพูดครับนายหญิง!!"

   "เกลียมัว!! เกลียมัวอยู่ฝั่งไหนกันแน่อ่ะ!!"

   "เบาๆสิ อายคนอื่นเค้า!"

   "โห่ววว เฮียอ่ะคนแรกเลย!!"

 

...นี่...คุณไซเรนคะ....

...หมากฝรั่งแมลงสาปลังนั้น...เราตั้งใจร่วมครัวกับคุณลีออนสุดความสามารถเลยนะจ๊ะ...

...รสชาติมันอาจจะแย่ไปหน่อย...หยวนๆละกันนะ...

...เราเชื่อว่าคุณไซเรนจะรอดมากได้นะคะ...

..................

.....

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

ณ โรงเรียนพระราชาเอดินเบิร์ก วันที่ 2 มกราคม เวลา 02:15 AM.

 

.

.

.

.

.

.

.

//โดนต่อย//

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ปล. เดี๋ยวมาดิทจ้ะ <3........

ปล2. ..............................มันเลยวันมาแล้ว........

 

เอนทรี่นี้เกี่ยวข้องกับกิจกรรม...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.....//ดอว์สีคลานมาอัพแบบลากเลือด

 

ดอว์สี - เนื้อเรื่อง

สมชาย - ถ่ายภาพ

ผีขนุน - รายงาน

นักแสดง - นาย  มิคาเอล กริซซ์ลี่

 

บริษัท ตั๊กแตนโยงโย่ว์ยู้ฮูวู้ฮู จำใจภูมิใจเสนอ...

 

"การบ้านวิชาศาสตร์เวทย์มนต์พื้นฐานครั้งที่ 1"

 

Ps . รับประกันความดราม่าห์โดย นาง มอดม้วยระทม เจริญลงสืบไป

_____________________________

 

 

มิคาเอล กริซซ์ลี่ โจรสลัดแห่งทริสทอร์ ล้มตัวลงพิงผนังในห้องนอนกว้าง ที่ในตอนนี้มีเพียงเธอคนเดียวในห้องพลางชูถุง 'ผงจิตใต้สำนึก' ขึ้นมาพลางหลี่ตามอง

 

จิตใต้สำนึกของเรา........จะเป็นยังไงกันนะ....?

 

จะเป็นเรื่องของคนคนนั้น....หรือเรื่องของคุณแม่.......คุณแม่?...ถ้าเป็นเรื่องของคุณแม่คงจะ..ไม่ดีเท่าไหร่..ล่ะมั้ง...

 

[มนุษย์ทุกคนล้วนมีความกลัวในบางสิ่งบางอย่าง]

.........................................

[แต่ในชั่วขณะหนึ่ง...มนุษย์ก็มีความกล้าที่จะเผชิญ]

 

"....เอาวะ..."

 

ความอยากรู้อยากเห็นเริ่มตีกับความหวาดหวั่นในใจ มิคาเอลสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วค่อยๆผ่อนลมออกมา ก่อนที่จะลุกขึ้นไปหยิบคฑาพรายกระซิบคู่ใจ

 

อ่าา.. ขั้นตอนแรกก็ ดึงเส้นผมมาเส้นนึงสินะ แล้วก็......เอ..อะไรน้าา.. 

อ๊ะ! จำได้แล้ว

 

เทผงจิตใต้สำนึกลงไป.... แบ่ง..ออกมา..หนึ่งส่วน แล้วก็เอาส่วนนั้นไปเทลงบนเส้นผม..ของเรา

 

อย่างนี้รึเปล่าหว่า......

 

"เอาล่ะน้า...." นำคฑาจ่อไปทีเส้นผม.....

มิคาเอลสาบานเลยว่าอาการตื่นเต้นนี้มีมากกว่าตอนรอขนมปังขิงอบเสร็จเสียอีก ก้อนเนื้อในอกเต้นแรงจนรู้สึกได้... คืออะไรกัน... 

......ตั้งสมาธิ...

 

...........................................

..............................................................

 

"แค่กๆ...อึก...คะ..อะ........อะไรเนี่ย!?!"

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

 

 

 

.............ศจ.คะ............การบ้านครั้งนี้.......

..............เราขอไม่ส่ง...ไม่ไหมคะ.......

........................

.............

........

.....

...

..

.

.

.

 

 

--------------------------------------------------

 

ปล. ......ภาพประกอบ.......ยังไม่เสร็จนะคะ เดี๋ยวจะมาอีดิทจ้าาาา //จม๊วฟฟฟฟ

ปล2.ดอว์สีบอกแล้ว.......ว่ามันดราม่าห์

ปล3.ขออณุญาติไม่ลงชื่อรูมเมทนะคะ เพราะมิคาเอลตั้งใจจะแอบทำน่ะค่ะ //กราบ... ((จริงๆไม่อยากให้ใครเห็นเพราะกลัวมันเป็นอย่างอื่น ซึ่งเป็นเรื่องส่วนตัวที่ถูกปิดตายค่ะ))

ปล4. .....เหลือผงวิเศษอีก2ส่วนล่าาาาาาาา //พรากเบาว์ๆ