เนื้อหาเอ็นทรี่นี้ เป็นเอนทรี่เกี่ยวกับการรักเพศเดียวกันของชาย+ชาย นะคะ ผู้ใดรับไม่ได้ก็กดปิดไปเลยค่ะ^^
<<รักเด็กค่ะ แฮ่กๆ//,,=,.=,,//
Pairing: Byakuran&Shoichi[?].... 10051
Author: Demi-dream
Waning: ....เหตุเกิดที่ร้านดอกไม้...= =''... (ไม่ค่อยอ้างอิงถึงอิตาลีแบบจริงๆสักเท่าไหร่...orz'''...ทั้งเงินสกุลยูโร ทั้งสถานที่ต่างๆ ไม่มีแววนักเขียนเลยจริงๆ= =^)
Rating:ธรรมดาๆ......โฮะๆๆ (ไม่ได้ดักแต่อย่างใดนะคะ!)
คงจะPG ล่ะมั้งXD
วันเริ่มต้นฤดูหนาวในประเทศอิตาลี แถบชานเมืองใกล้กับกรุงโรม
วันหนึ่ง วันที่แสนธรรมดา เพียงแต่ว่าฉันคนนี้จะต้องไปที่ร้านดอกไม้ที่ย่านการค้า เพราะจะต้องซื้อดอกไม้ซักช่อสองช่อไปให้เพื่อนรักคนหนึ่งที่ครอบครัวตัดสินใจย้ายจากที่ที่สูงและหนาวไปไกลถึงประเทศเสปน....
ณ ร้านขายดอกไม้ Flowery
ที่นี่นับว่าเป็นร้านที่จัดแต่งธรรมดาๆ ไม่ได้มีของตกแต่งอะไรมากมายนัก แต่กลับดึงดูดสายตาของชาวเมืองในแถบนี้ให้เข้าไปเพื่อสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆไล่ไปจนถึงหอมสดชื่นของดอกไม้นานาพรรณ ไม่แปลกนักที่จะเป็นเช่นนั้น เพราะข้างๆของร้านดอกไม้นี้มีแต่ร้านที่หรูหรา ใหญ่โต ขับให้ร้านธรรมดาเช่นนี้เป็นจุดสนใจว่าเดินกิจการเสี่ยงๆอย่างนี้ได้อย่างไรกัน
ก็แค่ร้านเล็กๆ มีกระจกใสอยู่ด้านหน้าร้านพอให้มองเห็นดอกไม้หลากหลายพันธุ์ที่ไม่น่าจะเก็บรักษาให้ดีถึงขนาดที่ในฤดูหนาวก็ยังคงความชอุ่มไว้ได้ ประตูทำด้วยไม้สีครีมอ่อนๆสลักลวดลายเรียบๆแต่สวยงาม และข้างในร้านที่มีเคาท์เตอร์กับหญิงวัยกลายผมยาวสีน้ำตาลเข้มรวบเอาไว้พร้อมสวมหมวกทับ การแต่งตัวด้วยเสื้อแขนตุ๊กตาสีน้ำเงินกับกระโปรงยาวเลยเข่าทำให้ดูแปลกตาขึ้นไปอีก
เสียงกรุ๊งกริ๊งเมื่อฉันและเพื่อนๆเข้ามาในร้านทำให้หญิงวัยกลางหันหน้ามายิ้มต้อนรับพร้อมใส่ประโยคไปว่า "ยินดีต้อนรับค่ะ" ด้วย
เพื่อนของฉันเลือกที่จะไปดูความหมายของดอกไม้ในรายการของร้าน ขณะที่ฉันไปยืนรอพร้อมชื่นชมซุ้มดอกไม้สีม่วงกับสีน้ำเงินที่บางดอกได้มีการพ่นสีใส่ เช่นดอกกุหลาบสีม่วง หรือมีสีธรรมชาติอยู่ในตัวคือดอกไฮเดรนเยียที่น่าจะมีการสั่งมาจากประเทศญี่ปุ่น
เสียงกริ่งหน้านดังขึ้นอีกครั้ง และประโยคต้อนรับซ้ำจากหญิงคนเดิมก็ทำให้ฉันเบนไปยังผู้มาใหม่
เขามีร่างสูง และขาว...ทั่วทั้งตัว ....ถึงจะดูแปลกๆ แต่ก็ช่วยขับจุดเด่นในร้านนี้ให้ด้วยลงไป เพราะความขาววิ้งที่แสนจะสะท้อนแสงแดดให้ร่างนั้นเจิดจ้าขึ้นไปอีก ถึงจะมีรอยสักประหลาดกับแววตาคมสีอเมทิสต์แต่มันก็เป็นเพียงจุดส่วนน้อยเท่านั้น
เขาเดินหาดอกไม้ไล่จากซุ้มดอกไม้คละสีไปจนถึงซุ้มดอกไม้สีแดง
ชายหนุ่มพินิจดอกไม้ที่ฉันจำได้ว่าเคยอ่านเจอในหนังสือดอกไม้ของคุณน้าที่คืนไปเมื่อสองอาทิตย์ก่อน นั่นคือดอกอเนโมเน่ ที่ในตำนานกรีกได้กล่าวไว้ว่า อเนโมเน่สีแดงนั้น เกิดมาจากเลือดเนื้อของอโดนิส ที่งดงามและหล่อเหลาจนเทพีต่างๆก็หลงไหล ....เฉกเช่นเดียวกับดอกไม้สีสดดอกนั้นในมือของบุรุษสีขาว
ชายหนุ่มเดินไปชำระเงินทันทีที่ได้ดอกไม้ที่ตนต้องการ ฉันแอบได้ยินโดยบังเอิญว่ามันมาราคา24ยูโรเท่านั้น
จากนั้นร่างสีขาวก็ออกจากร้านไปขณะที่ฉันถูกเพื่อนๆชวนให้ไปเลือกดอกไม้ระหว่างดอกไอวี่และจัสมิน
....ฉันไม่รู้ว่าชายคนนั้นเอาดอกไม้ไปให้ใคร...
....แต่ตอนที่ฉันออกจากร้านเพื่อที่จะกลับไปยังบ้านของตนนั้น....
...ดอกไม้สีแดงสดก็ได้กลายเป็นซากเศษดอกไม้ริมทางไปเสียแล้ว...
---รอยยิ้มเย็นยะเยือกของเด็กสาวในขณะที่สายลมแห่งฤดูหนาวก็พัดพานำใบไม้ที่แห้งกรอบร่วงลงประดับพื้นซีเมนต์นั้นทำให้ความหนาวเหน็บของที่นั้นเย็นขึ้นไปอีก---
"เฮ้อ.... วันนี้ต้องไปส่งรายงานที่ค้างไว้อีกแล้วรึเนี่ย...."ชายหนุ่มใส่แว่นกรอบขาวเดินออกมาจากร้านดอกไม้เพื่อตรงไปยังรถจักรยานเพียงคันเดียวในที่นี้ แต่ก็ต้องสะดุดสายตากับสิ่งมีชีวิตไม่ทราบชื่อที่ยืนทาบผนังอิฐตัวขาวๆ ที่ถ้าเป็นตอนเด็กๆเขาคงนึกว่าเป็นตุ๊กตาหิมะไปเสียแล้ว.... เขายังจำร่างสีขาวนั้นได้ดี "นั่น...คุณที่ไปซื้อดอกไม้ที่ร้านของผมนี่?"
"......,,?"
"เป็นอะไรรึเปล่าครับ?"
ชายหนุ่มเงยน่าขึ้นมามองอย่างสงสัยปนอึ้งเล็กน้อย... ไม่ใช่อึ้งเพราะสงสัยว่ามีคนสังเกตุเห็นเขาในชุดขาวท่ามกลางหิมะที่ดันไปพิงผนังอิฐสีขาวแต่อย่างใด
แต่หากเป็นใบหน้าที่หากมองไกลๆอาจจะดูธรรมดาเหมือนคนทั่วไป แต่ถ้าหากมามองใกล้ๆแล้วกลับดูน่ารักและอ่อนเยาว์
...ทั้งผิวขาวเป็นคนเอเชียดูสุขภาพดี ทั้งแก้มที่ดูนุ่มนิ่มเหมือนขนมมาชเมลโล่ที่เขาชอบ ทั้งริมฝีปากไม่บางและไม่หนาจนเกินไป ดูนิ่มและน่าจูบ ทั้งดวงตากลมโตสีเขียวใบไม้ฤดูใบไม้ผลิสดใสตัดกับเรือนผมสีน้ำตาลแดงปุยนุ่มเหมือนขนแมวนั่น...
ทำให้รู้สึกอยากเก็บไปกกกอดที่บ้านเหมือนสัตว์เลี้ยงตัวน้อยๆเสียจริงๆ... ** ป๋าเบียแอบหื่นอ๊ะ! **
"เธอ...... คนเอเชียนี่"
"ครับ...?"
"ช่วยไปดื่มชากับฉันที่ร้านฝั่งตรงข้ามนั่นได้ไหม เจ้าน้อยที่น่ารัก"เมื่อพูดเสร็จ ร่างสูงก็ส่งรอยยิ้มมาให้
....มันไม่ใช่รอยยิ้มที่จริงใจ แต่เขาก็ตั้งใจที่จะมอบให้คนตรงหน้าเท่านั้น...
"ผมชื่ออิริเอะ โชอิจิครับ!"ร่างบางเอ่ยอย่างหัวเสียเล็กน้อย เพราะตั้งแต่เกิดมายังไม่มีใครมาเรียกตัวเขาประหลาดๆแบบนี้มาก่อนเลย แถมคำว่าน่ารักนี่เอาไว้ใช้กับเพศชายอย่างเขาได้ด้วยหรือ จะว่าไปถ้าเป็นเด็กๆอาจจะไม่ตะขิดตะขวงใจเลย แต่นี่เขาอายุเกิน15แล้วนะ! จะให้คนอื่นมาบอกว่าน่ารักเนี่ย มันดูทะแม่งๆยังไงชอบกลนะ
"งั้นช่วยไปดื่มชากับฉันได้ไหม โชจัง~"
"โชอิจิครับ!!"
.
.
.
.
...บางที... อิตาลีก็ไม่น่าเบื่อเหมือนทุกๆวันสินะ...
__________End. [?]
ใสกิ๊งๆเลยใช่ไหมล่ะคะ!!>///< (บอกแล้วว่าไม่ได้ดัก)
เขียนไปรู้สึกคู่พระนายน้อยมาก (และเกือบจะเป็นฟิคไบ้ไปแล้วถ้าตัดช่วงหลังๆออก= ='')
พิมพ์คำไหนผิดก็ขออภัยด้วยนะคะ^^''
เด็ก(?)ผู้หญิงที่เข้าไปอธิบายเรื่องราวคือ "อากิระ" ค่ะ เป็นทั้งออริจินอล นามปากกา ตัวแทนของเราเอง สารพัดประโยชน์จริงๆนะ= =b... (ใครๆเอาไปยำเละได้ค่ะ>3< ...แต่ถ้าหากอยากให้มันมีอาวุธ จะต้องเป็นไม้จิ้มฟันเท่านั้น! (ใช้เอาไว้จิ้มพุงคู่ต่อสู้น่ะ=_=^))
ฟิคนี้ได้โคลงเรื่องมาจากเรื่องๆหนึ่งในวรรณกรรมปฏิสัมพันธ์เล่ม2 ค่ะ>< ซื้อมาแล้วคุ้มจริงๆ ติดตั้งแต่เล่ม1แล้วค่ะ 
(และยิ่งรักก็ยิ่งทำให้แปดเปื้อน กร๊ากก!!~~~)
รักน้องโชจัง จุ๊บๆ
Status: นังฟังNo control ต่อไป เสียงยุ้กกี้ซังสุโค่ยยย~~~~
)
)
)
...................orz'''
